michelokyo

Hallo,

‘t Is weer schandalig lang geleden dat ik nog iets op mijn site gezet heb. Maar ik heb speciaal voor jullie wat fotootjes verzameld van de afgelopen maand. Met een stuk côte d’or in mijn hand van het thuisfront gaat dat allemaal nog een beetje gemakkelijker ;-)

Ondertussen wordt ik het hier meer en meer gewoon. Nooit gedacht dat ik zo snel zou wennen aan een stad als Tokyo. Maar dus.. Het kan! Van Zemst naar Tokyo… Jefke en Dav… Waarom moet ik nu plots aan jullie denken als ik dit vertel ;-) Als ik naar de unief moet fiets ik met mijn rode tweewieler richting het metrostation Yoyogi, 10 minuutjes hier vandaan. Om daar naartoe te gaan moet ik door een typisch Japanse buurt. Heerlijk om daardoor te fietsen en binnen te kijken in die kleine schattige winkeltjes. Een oud mevrouwtje die zorg draagt voor haar groenten die ze verkoopt, iemand die zijn planten buiten zet, de kindjes die naar school gaan in hun zeemanskostuumpjes,… En dan de metro op. In het begin vond ik dat nog boeiend. Mensen kijken. Maar dat wordt je ook veel te snel gewoon. De mp3 speler is hier de grote oplossing. Thuis gebruik ik die bijna nooit. Maar hier kan ik echt niet zonder. 10 minuutjes stappen vanuit Nezu metrostation. En dan komen we aan op Hongo campus. Een grote campus waar ieder zijn plekje heeft. Voor mijn eindwerk zit ik in een “lab.” Net als een atelier. Maar hier kan je blijven slapen en werken wanneer je wil. Er zitten vele doctorcourse studenten. Best wel een gezellige bedoeling. Ik moet 3 keer per week naar Hongo voor lectures. Het zijn telkens andere proffen. Ik moet over die lectures papers schrijven. 1 keer per week hebben we werfbezoek. Dat vind ik heel interessant. Eindelijk eens een beetje praktijk…

De voorbije 2 weken heb ik een vrij intensieve workshop gehad met Italiaanse en Japanse studenten. Ideaal om wat Japanners te leren kennen. De Italianen waren hier maar voor de tijd van de workshop. Voor mij was het in het begin ook niet zo gemakkelijk om die Japanners altijd even goed te volgen. En dat voelde ik nu ook aan de Italianen. Ik heb hen zoveel mogelijk proberen bij brengen over de Japanse manier van denken. En omgekeerd ook. Geen gemakkelijke klus… Maar het uiteindelijk wel allemaal goed gekomen.

We hebben de kans gekregen om de beroemde architect Tadao Ando te ontmoeten en rondgeleid te worden in één van zijn werven. Het is niet de rustige persoon die ik dacht dat hij was. Het is eerder een ongelofelijke zenuwpees die helaas maar enkel Japans praat. Maar het was wel een fijne ervaring! Stel je voor… Tadao Ando…

Een van mijn favoriete plekjes hier in Tokyo is yoyogi park op zondag. Omdat iedereen hier op zo een klein appartementje bij elkaar zit, komen mensen hier veel gemakkelijker buiten. En zondag trekken vele mensen naar yoyogi. Je ziet daar een eenzame jongen contrabas spelen in het bos, een groep salsa dansende mensen, een koppel romantisch een picknickje doen, een groep met djembé’s,… en dit allemaal heel kort op elkaar. Een wirwar van lawaai, kleur en beweging. Schitterend. Een beetje verderop staan er allemaal rockgroepjes te spelen. Er zit echt nog wel wat talent tussen soms. En nog een beetje verder staan allemaal mensen in Elvis verkleed. Die dansen zeer vreemd. Echt wel lachen. Tokyo op zijn best…

Voor de rest zit ik hier met een fijne groep mensen bijeen. Geen moment om me te vervelen…  

Mensjes, ik geef jullie allemaal een dikke zoen!

byebye

Michie

                     

About this entry

You’re currently reading “michelokyo,” an entry on Michele in Japan!

Gepubliceerd:
november 14, 2006 / 15:47
Categorie:
Japan
Categorie: