‘t Is weer schandalig lang geleden dat ik nog iets op mijn site gezet heb. Maar ik heb speciaal voor jullie wat fotootjes verzameld van de afgelopen maand. Met een stuk côte d’or in mijn hand van het thuisfront gaat dat allemaal nog een beetje gemakkelijker

Ondertussen wordt ik het hier meer en meer gewoon. Nooit gedacht dat ik zo snel zou wennen aan een stad als Tokyo. Maar dus.. Het kan! Van Zemst naar Tokyo… Jefke en Dav… Waarom moet ik nu plots aan jullie denken als ik dit vertel Als ik naar de unief moet fiets ik met mijn rode tweewieler richting het metrostation Yoyogi, 10 minuutjes hier vandaan. Om daar naartoe te gaan moet ik door een typisch Japanse buurt. Heerlijk om daardoor te fietsen en binnen te kijken in die kleine schattige winkeltjes. Een oud mevrouwtje die zorg draagt voor haar groenten die ze verkoopt, iemand die zijn planten buiten zet, de kindjes die naar school gaan in hun zeemanskostuumpjes,… En dan de metro op. In het begin vond ik dat nog boeiend. Mensen kijken. Maar dat wordt je ook veel te snel gewoon. De mp3 speler is hier de grote oplossing. Thuis gebruik ik die bijna nooit. Maar hier kan ik echt niet zonder. 10 minuutjes stappen vanuit Nezu metrostation. En dan komen we aan op Hongo campus. Een grote campus waar ieder zijn plekje heeft. Voor mijn eindwerk zit ik in een “lab.” Net als een atelier. Maar hier kan je blijven slapen en werken wanneer je wil. Er zitten vele doctorcourse studenten. Best wel een gezellige bedoeling. Ik moet 3 keer per week naar Hongo voor lectures. Het zijn telkens andere proffen. Ik moet over die lectures papers schrijven. 1 keer per week hebben we werfbezoek. Dat vind ik heel interessant. Eindelijk eens een beetje praktijk…

De voorbije 2 weken heb ik een vrij intensieve workshop gehad met Italiaanse en Japanse studenten. Ideaal om wat Japanners te leren kennen. De Italianen waren hier maar voor de tijd van de workshop. Voor mij was het in het begin ook niet zo gemakkelijk om die Japanners altijd even goed te volgen. En dat voelde ik nu ook aan de Italianen. Ik heb hen zoveel mogelijk proberen bij brengen over de Japanse manier van denken. En omgekeerd ook. Geen gemakkelijke klus… Maar het uiteindelijk wel allemaal goed gekomen.

We hebben de kans gekregen om de beroemde architect Tadao Ando te ontmoeten en rondgeleid te worden in één van zijn werven. Het is niet de rustige persoon die ik dacht dat hij was. Het is eerder een ongelofelijke zenuwpees die helaas maar enkel Japans praat. Maar het was wel een fijne ervaring! Stel je voor… Tadao Ando…

Een van mijn favoriete plekjes hier in Tokyo is yoyogi park op zondag. Omdat iedereen hier op zo een klein appartementje bij elkaar zit, komen mensen hier veel gemakkelijker buiten. En zondag trekken vele mensen naar yoyogi. Je ziet daar een eenzame jongen contrabas spelen in het bos, een groep salsa dansende mensen, een koppel romantisch een picknickje doen, een groep met djembé’s,… en dit allemaal heel kort op elkaar. Een wirwar van lawaai, kleur en beweging. Schitterend. Een beetje verderop staan er allemaal rockgroepjes te spelen. Er zit echt nog wel wat talent tussen soms. En nog een beetje verder staan allemaal mensen in Elvis verkleed. Die dansen zeer vreemd. Echt wel lachen. Tokyo op zijn best…

Voor de rest zit ik hier met een fijne groep mensen bijeen. Geen moment om me te vervelen…  

Mensjes, ik geef jullie allemaal een dikke zoen!

byebye

Michie

het is een tijdje geleden dat ik jullie op de hoogte heb gebracht van mijn japanse avonturen. Er is hier altijd wel iets te doen. Dus heb er helemaal de tijd niet voor gevonden.

Ondertussen ben ik het hier al een pakje beter gewoon. Ik kijk al niet meer verbaasd op van dat alle mensen mooi in rijtjes lopen `s morgends. Dat alles hier als een machine functioneert. en aan de lichtjes wordt je ook wel gewoon.

Ik was heel erg blij toen ik een week geleden in mijn kot kon intrekken. Eindelijk een plaatsje van mezelf. ` t Was een beetje thuis komen. Vanaf dan verliep alles veel vlotter. Mijn kot is zeer compact en functioneel. Ik moet mijn lavabo aan de kant schuiven voor mijn wc als ik gedouchd heb. Typisch Japans…  Op de 5de verdieping hebben we zicht op de lichtjes van Shibuya. En als het mooi weer is, zien we Mount Fuji. Wat ik hier heel tof vind, is dat je totaal niet veel lawaai hoort op mijn kot. Buiten krekels. Het lijkt wel of je in een dorp zit. Terwijl ik eigenlijk maar 20 minuten moet stappen naar shibuya. En met mijn nieuwe fiets zal dat nog sneller gaan.

Gisteren is mijn eerste les begonnen. Het ging over housing in Tokyo. Best wel interessant. Daarna nog wat gepraat over een workshop in Shangai. Maar helaas zal ik daar niet genoeg tijd voor hebben.Vanaf nu beginnen de lessen zo wat. Dus er zal dan eindelijk wat meer ritme in mijn leven komen…

doeidoei

michele

Ik ben aangekomen in Tokyo! Onze vlucht had 3 uur vertraging. Er kwam cerozine uit de vleugel. Het zag er blijkbaar erger uit dan het was. Want de brandweer stond er bij. Maar blijkbaar was ons vliegtuig overtankt. Maar voor de rest verliep alles vlot. We werden afgehaald door onze buddy’s. Ik ben samen met de budy van Mo naar ons hostel gegaan. Daar zitten we tot we in onze “lodge” kunnen. In mijn geval is dat vanaf 3 oktober.

Eerst indrukken zijn dat vele Japanners zelfs in Tokyo geen Engels praten. Dat geeft problemen met allerlei praktische zaken. Maar gelukkig heb ik een “buddy” die voor me zorgt. De lichtreclames zijn hier zot. In de metro, op gebouwen,… overal vind je ze. De supermarkt is gewoon een attractie op zich met al die tekens en kleuren. Het is even zoeken hoe je juist moet reageren op mensen. Bv. Iedereen heeft hier een visitekaartje. Dat moet je met beide handen aannemen. Anders is dat onbeleefd. Kleine dingen die je zelf wat moet ondervinden. Noodles gaan hier nog mijn oren uit komen denk ik. Ik heb het al bijna elke keer gegeten en ik ben hier nog maar pas. Je hebt ze met allerlei soorten sausjes over, met verschillende diktes… Ik ben niet echt een visliefhebster. Ik dacht dat ik dat dan wel gewoon maar moest leren door in Japan te zijn. Blijkt dat ze hier evenveel vis als vlees eten. Dus tja, ik ga het nu echt niet laten om dan maar gewoon vlees verder te eten.

Ik ben nog wat aan het bekomen van mijn jet lag. Nu ja, ik ben gewoon moe van het vele stappen, lang in de metro zitten en de warmte en vochtigheid, denk ik. De afstanden zijn hier niet bepaald klein. Dus ik probeer nu eens vroeg te gaan slapen…

zoen

Michele